Bergen en dalen

Ok, dit moest toch een keer komen. Brrr… in de afgelopen week had ik het echt even helemaal gehad. Het was pauze, ik was aan het kolven (ja, de kleinste spruit lift nog mee op mijn voedsel 😀). En ik dacht: kan iemand mij er NU even aan herinneren waarom ik het onderwijs in wilde? Maar dat kon niet natuurlijk, want bij het kolven zit ik opgesloten in het allerkleinste kamertje van de school, zonder publiek. Dat blijkt overigens ook een zeer effectieve ruimte te zijn voor zelfreflectie.

Het uur voor de pauze had ik een dubbele klas, die alles wilde, behalve luisteren en werken. Dan kun je nog zo’n mooie presentatie hebben voorbereid, en een leuke opdracht, maar als het merendeel van de klas niet mee wil werken, begin je weinig meer. Of misschien moet ik dat gewoon nog leren, 😳 dat kan natuurlijk ook. Door elkaar heen praten, bezig met de mobiele telefoon, eten tijdens de les. En dan vergeet ik nog een stuk of tien andere overtredingen. ‘Vorig jaar kregen we ook nooit theorie, mevrouw!’ Nou, voor het geval je het nog niet gemerkt had, het is nu dit jaar, en je hebt een andere docent.

Nou, na dat uur had ik het even helemaal gehad. En ik moest nog een paar uur, dus zuchtend alle moed maar bij elkaar geschraapt en de volgende les in. Gelukkig had ik een andere klas, en was het voor het grootste deel zelf werken. Dacht ik.

Maar wat gebeurde? Na een paar zinnen van mij, met daarna de aankondiging: jullie mogen nu zelf aan het werk gaan, had een van de meiden nog een vraag. ‘Ja, uhm, iedereen heeft het vast wel meegekregen, de orkaan Irma,  en de inzameling die aan de gang is voor Sint Maarten. Zullen wij hier op school ook een actie houden om geld in te zamelen?’

Een energie die toen losbarstte! Wat was dat gaaf! De meest wilde plannen vlogen over tafel, en voor ik het wist zat ik midden in een drukke brainstorm over manieren om geld in te zamelen. Ik hoefde alleen maar af en toe een vraag te stellen, en te zorgen dat er verantwoordelijken werden benoemd. En ik ben benieuwd hoe ze alles verder aan het uitwerken zijn.

Zo zie je maar, bergen en dalen kunnen heel dicht bij elkaar liggen. En voor mij persoonlijk heeft dit ook een veel diepere lading. Want zoals een christelijk lied zegt: Op bergen en in dalen, ja, overal is God. Wat een zegen  om dat te ervaren.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *