Van patat tot klassengesprek

Het was een week van veel emoties. Door een verdrietige privé gebeurtenis was ik op dinsdag, een van mijn werkdagen, vrij. Onze oudste dochter was jarig, ook daarvoor voorbereidingen en verjaardagsvisite. Dat was druk en gezellig. Dat waren al meer dan genoeg emoties om mijn hoofd mee te vullen. Maar op de lesdag die overbleef, kwam er nog eens een hele bak bij. Tja, zouden mijn collega’s zeggen: je wist toch dat dat zou komen, in een klas met alleen maar meiden. 😀

Mijn SLB-klas zou dinsdag gaan actievoeren voor de verwoesting op Sint-Maarten. Omdat ik op die dag dus afwezig was, hadden ze veel vrije uren, want op dinsdag geef ik hen vijf uur achter elkaar les. Dat kwam voor hen goed uit, genoeg tijd om de actie goed voor te bereiden. Patat bakken en verkopen was na veel brainstormen bedacht. De vrijdag ervoor hadden we taken verdeeld, nagedacht over planning van inkoop en verkoop.

Toen ik ze vrijdag weer zag, en aan een paar meiden vroeg hoe de actie was gegaan, kreeg ik wat wisselende antwoorden. Het woord ‘bitch-fight’ viel ook al snel; oeps, het was geloof ik niet helemaal goed gegaan. Het laatste uur van de vrijdag had ik een les die geschikt was voor evaluatie van de actie. Dus ik dirigeerde hen vriendelijk rond de vergadertafel die in mijn lokaal staat. Ik legde hen uit dat ze later als ze aan het werk zijn ook op deze manier dingen zullen moeten aanpakken: plannen, uitvoeren, evalueren (ha, daar is-ie hoor, de PDCA-cirkel). Tijd voor evaluatie dus.

Een voor een noemden ze een punt wat goed was gegaan tijdens de actie, en een punt wat beter kon. Best moeilijk soms, om naar elkaar te blijven luisteren. Want ja, als je het er nu helemaal niet mee eens bent, of juist helemaal wel, dan kom je toch al snel in de verleiding om erdoor heen te blèren. Tja, ook dat is iets wat ik ze graag wil leren voordat ze het bedrijfsleven in gaan.

Toen iedereen zijn zegje had gedaan, waren mij een paar dingen opgevallen. Verschillende meiden gebruikten zinnen als: ‘toen hoorde ik van x dat y dit had gedaan’. Dat was het moment waarop ik een van de pijlers van de professionele cultuur ging uitleggen: Niet praten óver, maar praten mét. Dit zie je ook in allerlei organisaties, roddel en praten over elkaar kan zoveel kapot maken. Dit hoop ik er echt in te gaan stampen bij de dames! Ook als het lastig is, toch naar de persoon zelf toe gaan om dingen te uiten. En dus niet over hem praten. Dat zou mooi zijn, als ze dat op school al leren!

Maar de andere kan was er ook: er waren echt lessen geleerd! Bijna iedereen vond het heel belangrijk dat gemaakte afspraken na werden gekomen. En de groepsapp was toch niet zo geschikt om dingen af te spreken, dat kon beter face-to-face in de les gebeuren. Nou, tijd voor een volgende actie, zou ik zeggen, om de geleerde lessen in de praktijk uit te gaan testen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *