Wat mooi, al die betrokken ouders!

Dat was toch wel het hoogtepunt van de week hoor, die ouderavond. Eigenlijk vind ik het een beetje gek dat ik dat zo ervaar, want ja, het werk in de klas, dat is toch waar als docent je hart zou moeten liggen. Wees niet bang, daar ligt het mijne ook wel. Maar die ouderavond maakte me bewust van de waarde en het gewicht ervan.

We hadden lekker gegeten met de collega’s, daarna even naar buiten, even uitwaaien. Tja, dat was nog wel even een dingetje, want van wind gaat je haar door de war. En ik had dan wel van alles in mijn tas gestopt (tot een tandenborstel aan toe!), maar het enige wat ontbrak was een kam. Ach ja, dan maar even een lenen van een collega. Maar dat ging dus mooi niet door, de collega’s bleken wars van elke vorm van ijdelheid, en er was niet één kam te vinden! Dan maar kammen met de vingers, het is uiteindelijk nog wel redelijk goed gekomen hoor 😀

En toen om half acht kwamen de ouders! Eerst een plenair gedeelte, met allerlei informatie over uitstroom, studiepunten, studieadvies, examens, enz.

Na de pauze kwamen de ouders van ‘mijn’ studenten bij mij in de klas. Ik werd geacht ze iets te vertellen over de opleiding secretarieel. Welke vakken geven we daar eigenlijk? En over mijn rol als slb’er, wat doet zo iemand eigenlijk?

Ik was een beetje bang dat ik na tien minuten alles wel gezegd zou hebben. Maar dat bleek niet zo te zijn, want wat is het leuk om zo’n groep ouders te vertellen wat hun dochters overdag allemaal doen. Hoe ze die ochtend gemotiveerd hadden zitten typen om hun typediploma te halen. Hoe ze die middag geoefend hadden met telefoon opnemen. En hoe ze als klas met elkaar omgaan, samen lachen, vechten (zo-af-en-toe 😉), werken, leren, communiceren. En wat mooi om dan te zien hoeveel ouders er dan geïnteresseerd en betrokken zijn op hun kind! Ja, ook in het mbo is dat ontzettend waardevol!

En toen stond ik daar voor in die klas. Ik zag al die gezichten. En ik dacht: wat bijzonder eigenlijk dat al die ouders hun dochter aan mij toevertrouwen! En wat voel ik me eigenlijk op dit moment extra gemotiveerd om hun kind zoveel mogelijk mee te geven, zowel in kennis als persoonlijke ontwikkeling. En wat ga ik met Gods hulp nog meer m’n best doen om dat vertrouwen van de ouders niet te beschamen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *