Choco…. lonely

Nee, dit is geen reclame voor Tony’s Chocolonely. Hoewel hun repen natuurlijk über-lekker zijn 😋😋, en de doelstelling van het bedrijf bewonderenswaardig.

Het is wel een beschrijving van een dag met twee kanten. Vrijdag het vijfde uur had ik mijn SLB-klas, de eerstejaars. Leuke meiden, maar in de loop van de vorige periode is een rare klassencultuur ontstaan. Niet naar elkaar luisteren, door elkaar heen schreeuwen, naar mij als docent luisteren, ho maar. Niet iedereen natuurlijk, maar ja, de luidruchtigste dames in de klas bepalen dan toch een beetje de sfeer. Ik wilde het er eens met hen over hebben, maar was dat voor dat lesuur niet van plan. Eerst hadden we een presentatie van Edith. Ze was niet erg uitgebreid, en het was vervelend hoe andere klasgenoten steeds erdoor heen praatten. Ik dacht bij mezelf: ok, dit ben ik nu echt zat. Ik ging zitten op tafel, en zei met een ernstig gezicht: ik wil even met jullie praten. Blijkbaar zag het er erg serieus uit, want het werd opeens helemaal stil; echt, zo stil is het lang niet geweest!

Ik legde mijn probleem op tafel met deze woorden: “ik vond het in het begin heel erg leuk om jullie les te geven, maar nu vind ik er niets meer aan”. En ik legde uit waardoor dat kwam. Er ontstond een gesprek, en veel dames waren het wel met me eens dat het beter kon. We hebben dus afgesproken om daar met elkaar aan te gaan werken! Vol verwachting klopt mijn hart!

Pauze. En toen na de pauze had ik de eerstejaars nog een uur, voor een tamelijk saai vak, post&archief. We hadden de vorige les gewerkt aan een moodboard over opbergmiddelen. Tja, theorie over opbergmiddelen (ordner, ruiter, laterale hangmap, archiefkast, etc) is echt saai. Dus daarom een creatieve opdracht, die door sommige meiden wel erg creatief was opgevat. Ze moesten hun moodboard op het bord laten zien, en vertellen wat ze erop hadden gezet. De eerste twee dames kwamen er nog aardig goed uit, maar bij de tweede presentatie begon het uit de hand te lopen. Else en Rivka hadden op hun moodboard een creatieve uitwerking gemaakt van het woord ‘opbergmiddelen’. Dus een plaatje met bergen, een gedeeld-door-teken (vanwege het woord delen), een tractor die groeimiddelen in de grond spoot. Het was een prachtige verzameling. En dan moet je weten dat dit twee leuke, serieuze meiden zijn, die goed hun best doen en echt op school komen om te leren. Ze kregen de slappe lach voor in de klas, omdat ze de opdracht zo anders hadden opgevat dan de anderen. Trouwens, hun moodboard was wel echt mooi, alleen de plaatjes klopten niet helemaal met de opdracht. Toen ze al hiklachend hun presentatie volbracht hadden, was zo’n beetje de hele klas in opperbeste stemming. Dat werd nog beter bij de presentatie van het volgende stel. Nedine presteerde het zelfs om halverwege haar presentatie de klas uit te rennen naar het toilet, omdat ze het niet meer op kon houden van de lach. Gelukkig kregen ze geen cijfer voor het presenteren, maar wel voor het moodboard. De klas bepaalde met elkaar dat het moodboard van Nedine en Geralise de mooiste was.

Ik liep naar mijn tas en haalde daar twee repen Tony’s uit voor de winnaars. Dat werd met een soort indianengehuil ontvangen 😀. Tja, en was dit nu de soort les die ik het vorige uur had bedoeld, toen ik uitlegde hoe ik het graag wil? Het was niet erg rustig, geen volle aandacht voor mij als docent. Maar toch, we hebben wel wat geleerd. En we hebben sámen gelachen. Dat is toch heel wat anders dan de studenten gelachen en ik als docent ‘lonely’ voorin de klas.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *