Nu al afscheid nemen

Deze week is een bijzondere week. Een week van afscheid. Met laatste lessen. Een poosje heb ik naast ze gelopen. Geprobeerd ze dingen te leren. Naar ze te luisteren. Een relatie aan te gaan, want: ‘zonder relatie geen prestatie’. Eerlijke feedback te geven.

Maar ach, als je erover nadenkt. Hoe vlug gaat zo’n tijd voorbij en hoe vluchtig het contact. Wat is een half jaar(tje) op een mensenleven? Hoe snel worden voetstappen in het zand uitgewist?

Ze vliegen uit, de derdejaars- en sprintstudenten. Eerst naar hun stage-adres, en daarna definitief. En o,o, ik word er toch wel een klein beetje weemoedig van. Ik heb deze meiden een (ruim) half jaar in de les gehad. Met ze gelachen, op ze gemopperd, ze aangemoedigd. En nu gaan ze al. Maar een half jaartje; en toch zitten ze in mijn hart. (Dat belooft wat als de studenten van school gaan die ik vanaf klas één gehad heb.☹️)

Ach ja. Laat ik niet zo lopen jammeren. Dit is toch ook waar we het voor doen! Ze zoveel mogelijk meegeven, kennis en ervaringen, maar ook hoe ze  zich kunnen gedragen op hun werk, hoe ze christen mogen zijn in de wereld. En dan ben ik trots op ze. Want ze hebben veel geleerd, ze zijn enorm gegroeid! En dan zie ik ze vol vertrouwen gaan, eerst naar hun stageadres, en dan straks definitief. 

En die kleine traantjes 😢, die bewaar ik dan maar tot de diploma-uitreiking.

2 reacties

    • Docent

      😊
      En dan moet je weten dat ik net maandag deze blog had gepost. En dan dinsdag het zevende uur komen maar drie (3!) van de 15 dames opdagen voor de laatste twee lessen van dinsdag. Dat waren ander soort traantjes… 😢😳
      Ach ja, de werkelijkheid is weerbarstiger dan mijn hart vol idealen 🤣

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *