Beleefdheid

Je kunt wat beleefd hebben, en je kunt beleefd zijn. En dat kan ook tegelijkertijd. Vandaag vroeg ik me af of je ook té beleefd kan zijn.

Op school noemt een groep jongens mij ‘de treiterblogger’. Vinden ze zelf een geweldige vondst natuurlijk 😂. Het zijn diezelfde jongens van het buikslaan (een paar blogs terug); ze denken dat ze nu geen baan meer kunnen vinden omdat ze met hun vreemde capriolen (en zonder te vermelden dat ze Jesse en Philip heten) op mijn blog zijn beland. Ik heb ze verteld dat ik ook best hun achternaam zou kunnen vermelden, maar dat was toch geen goed idee. Als ze mij in de verte zien aankomen, begint het ‘mevrouw de treiterblogger’-geroep over de gang al. Om je te bescheuren van de lach. Ze hebben een grote mond en veel blabla, maar echt brutaal, nooit. Altijd blijven ze toch ook gewoon netjes en beleefd. Dat komt wel goed met die gasten.

Beleefdheid is in mijn lessen ook belangrijk. Hoe je bent, en hoe je je gedraagt, is voor je toekomst gewoon belangrijk. En beleefdheid is nooit verkeerd, wordt algemeen gewaardeerd als positieve eigenschap. Ik probeer natuurlijk zelf altijd het goede voorbeeld te geven. (*oeioei, dat lukt natuurlijk ook niet altijd, corrigeer me gerust!*)

Toch vroeg ik me vandaag af of ik zelf soms een beetje te beleefd ben. Het is vakantie, en ik doe wat leuke dingen met de kinderen, ik probeer een beetje te studeren, en nog wat van die dingen. Vanmiddag deed ik de waterbak van de koeien vol, en ik zag dat er weer een kalfje geboren was. Wij hebben een kudde Schotse Hooglanders, erg leuk, maar ze lopen altijd los in de wei. Het is dus best lastig om een kalfje te vangen als ie geboren is. En gevangen moet ie worden, want ja, de overheid verplicht ons nu eenmaal om bij elke koe twee oormerken in te doen, ‘blikken’  noemen wij dat hier op de Veluwe.

Dit kalf was behoorlijk snel en fit, en dan is het best even rennen. En de hele kudde rent gezellig mee, moet je je voorstellen, inclusief stieren. Uiteindelijk hadden we em, snel onder de draad door, en naast de sloot kalf plat, en blikken in. Ik houd z’n kop vast, en z’n bek dicht, en m’n man drukt de blikken erin. Zielig hoor, voor zo’n beestje. Dus ik hoorde mezelf zeggen: sorry, beestje, het spijt me, dit moet echt even. Auw, auw, een paar minuten later liep ie weer in de wei, moeder weer blij, kalf ook (al is het met nog een paar uur zere oren). Later dacht ik: welke boer zegt nu eerst sorry tegen z’n dier, voordat hij iets doet wat gewoon verplicht is. Misschien ben ik toch té beleefd. 😊

 

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *